O istnieniu najmłodszej siostry mojej prababci, Stanisławy, dowiedziałam się przypadkiem kilka lat temu od p. Teresy Łuczyk z Kańczugi.
Stanisława była najmłodszą córką Marcina Hajnosza i Marii z d. Haftek z Niżatyc. Urodziła się 31 marca 1904 r. Była więc o 18 lat młodsza od mojej prababci, Wiktorii z Hajnoszów Sochackiej – dzieliło je całe pokolenie.
Okazało się, że Stanisława była pierwszą żoną dziadka pani Teresy, Ignacego Krokosa z Niżatyc. W jej archiwum zachowało się piękne zdjęcie ślubne pary.
Małżeństwu nie było dane trwać długo. Stanisława zmarła przy urodzeniu ich pierwszego dziecka, córki Zofii, która przyszła na świat w wigilię Bożego Narodzenia, 24 grudnia 1929 r. Nie znam niestety dokładnej daty śmierci Stanisławy.
Wraz z odnalezieniem tego zdjęcia wyjaśniły się również dwie rodzinne zagadki. Pierwsza związana była z innym zdjęciem, które mieliśmy w rodzinnym archiwum. Zdjęcie było opisane przez moją babcię Kazimierę na odwrocie jako „Zosia z Gdańska”. Przedstawiało nieznaną, młodą kobietę w kwiecistej sukience.
Moja mama nie miała pojęcia, o kogo chodzi i jaka jest relacja między Zosią a rodziną. Rysy twarzy miała „kańczuckie”, ale kim była? Okazuje się, że Zofia była kuzynką mojej babci Kazimiery, młodszą od niej o 10 lat. Z informacji otrzymanych od p. Teresy wynika, że wyjechała razem z kuzynką za pracą na Wybrzeże i tam już została. Poznała męża, Kurta Słowy i założyła rodzinę – doczekali się dwóch córek. Razem z rodziną odwiedziła w Kańczudze moją babcię i dziadków, prawdopodobnie w latach 60., i jej córki ciepło wspominają tą wizytę. Zofia zmarła w 2015 r. w wieku 86 lat.
Druga zagadka była związana ze zdjęciem, na którym jest matka i Stanisławy, i Wiktorii, Maria z Haftków Hajnoszowa, w otoczeniu 4 osób.
Przez długi czas uważaliśmy, że kobieta z prawej strony to moja prababcia Wiktoria. Byłam co prawda sceptyczna, bo rysy twarzy były zupełnie inne, niż mojej prababci… Po odnalezieniu zdjęcia Stanisławy olśniło mnie – to musi być ona! Kobieta ma bardzo charakterystyczną urodę, a podobieństwo jest uderzające. Zdjęcie musiało powstać przed 1929 r. i to by się zgadzało – moja babcia ma na pewno nie więcej, niż 7-8 lat, a w 1929 r. skończyła 10 lat.
Bardzo się cieszę, że z okruchów wspomnień i pojedynczych zdjęć, które zachowały się w archiwach przodków, jesteśmy w stanie odtwarzać historie i losy naszych przodków.