Ks. Augustyn Zaborowski był bratem 2x pradziadka mojego męża, Piotra. Urodził się jako Augustyn Skórka 19 lutego 1894 roku w Mikołajowicach, był ósmym dzieckiem rolników Jana i Agnieszki. Pochodził z wielodzietnej rodziny: miał 5 sióstr (Mariannę, Teklę, Antoninę, Cecylię i Hannę) oraz 4 braci (Michała, Stanisława, Tomasza – 2x pradziadka mojego męża i Piotra).
Augustyn, podobnie jak jego bracia, ukończył II Gimnazjum w Tarnowie. Po zdaniu matury studiował teologię w tarnowskim Seminarium. 29 czerwca 1917 r. został wyświęcony na kapłana przez biskupa Leona Wałęgę. Od sierpnia 1917 roku rozpoczął pracę jako wikariusz w Dębicy, skąd został przeniesiony w 1921 roku również na stanowisko wikarego do Bruśnika.
W dniu 18 czerwca 1926 roku objął funkcję proboszcza w parafii Siedliska koło Bobowej. Od sierpnia 1938 roku był notariuszem dekanatu bobowskiego.
W pewnym momencie Jan zmienił nazwisko Skórka na Zaborowski, podobnie jak wszyscy jego bracia. Dzięki adnotacji na metryce chrztu wiemy, że stało się to dekretem „Palatinus Cracoviensis” 15.07.1930 r. Wg rodzinnych opowieści, zmiana nazwiska była podyktowana względami estetycznymi, Zaborowski brzmiało po prostu ładniej.
Bracia Zaborowscy utrzymywali żywe kontakty i odwiedzali ks. Augustyna wraz ze swoimi rodzinami. Zachowało się kilka fotografii z tych spotkań.
Z dniem 19 stycznia 1939 roku ks. Augustyn został mianowany proboszczem parafii Olszyny koło Wojnicza, sprawując od marca tego roku również obowiązki notariusza dekanatu wojnickiego. W 1941 roku otrzymał odznaczenie Expositorium Canonicale (za Wikipedią: wyróżnienie nadawane księżom diecezjalnym przez biskupa w uznaniu za zaangażowanie eklezjalne, bądź na wniosek dziekana lub wiernych. Kapłani z przywilejem E.C. często nazywani są kanonikami (choć nimi nie są w ścisłym znaczeniu) ze względu na przysługujące im purpurowe podbicie komży i biret z purpurowym pomponem).
W 1948 roku bez uprzedzenia i formalnej rezygnacji ks. Augustyn opuścił parafię i wyjechał do Wietrzychowic. Od sierpnia 1950 roku rezydował w Jasieniu, w tym też roku otrzymał odznaczenie Rochettum et Mantolettum (za Wikipedią: godność honorowa przyznawana kapłanom rzymskokatolickim, oznaczająca przywilej noszenia rokiety i mantoletu). Od 1952 przebywał w parafii Zborowice w dekanacie ciężkowickim, następnie w klasztorze Sacre Coeur w Zbylitowskiej Górze.
Zmarł 20 grudnia 1985 roku w wieku 91 lat. Pochowany został na cmentarzu w Zbylitowskiej Górze – jego grób znajduje się w kwaterze C.VI.5, opisany jako „Ks. Kanonik Zaborowski Augustyn„.